Kino we Wrocławiu (strona 5)

Franta i Ondra to bliźniacy. Spędzają dnie ze swoimi kurami i krowami. Kłócą się, palą jointy, śpią pod gołym niebem i podzielają tę samą życiową filozofię. To magiczna opowieść o tym, co pozostaje, gdy to, co nas łączy, zaczyna zanikać. Franta tęskni za wolnością i zmianą, a Ondra trzyma się wypracowanej stabilizacji. Czy można spędzić życie w jednym miejscu? Czy szaleni ekscentrycy i gawędziarze poradzą sobie z nieuniknioną zmianą?

Pełnometrażowy debiut Brydie O’Connor, która bada życie i twórczość Barbary Hammer – pionierskiej queerowej artystki eksperymentalnej. Film łączy ponad sto filmów, niepublikowane materiały, zdjęcia, listy i głos Hammer, ukazując jej dokumentowanie własnej tożsamości, ciała i doświadczeń. To opowieść o wpływie Hammer na kino queer, sztukę eksperymentalną i na kolejne pokolenia twórczyń, dla których była inspiracją.

"Życie Jane" to zachwycająca i niezwykle poruszająca dokumentalna opowieść o jednej z najwspanialszych, najbardziej wyjątkowych, a być może i najbardziej wpływowych kobiet naszych czasów, nakręcona w 50. rocznicę rozpoczęcia przez nią badań w Narodowym Parku Gombe. To intymny portret, przedstawiający prywatne życie Jane Goodall, dalekie od gwiazdorskiego stereotypu. Widzimy tu delikatną, wrażliwą, ale jednocześnie wytrwałą i silną osobowość oryginalnej kobiety, która nie wstydzi się oznak starości, a której przełomowe naukowe odkrycia uznać można za jedne z najważniejszych światowych osiągnięć minionego wieku.

W najwyższych partiach płaskowyżu Sinjajevina w Czarnogórze Gara i jej trzynastoletnia córka Nada co roku powracają na rodzinne pastwiska. W rytmie wyznaczanym przez naturę podtrzymują kruchą ciągłość tradycji i pamięci. Wypasają zwierzęta, zbierają zioła i żyją w bliskości z górą, którą nazywają „Matką”. Ten porządek zostaje zachwiany, gdy rząd ogłasza plany utworzenia na tym terenie poligonu wojskowego wspieranego przez NATO. W obliczu zagrożenia Gara wyrasta na liderkę lokalnej społeczności, stając się twarzą oporu wobec militaryzacji krajobrazu. Film splata perspektywę ekologicznej refleksji z intymnym portretem relacji matki i córki. Dzięki uważnej obserwacji tworzy opowieść o więzi z miejscem, kobiecej sile i wytrwałości wobec współczesnych form dominacji.

Po siedmiu latach spędzonych za granicą, w Polsce, chińska reżyserka Mo Tan wraca do domu na Księżycowy Nowy Rok, by ponownie poczuć emocjonalny wpływ swojej rodziny. Kiedy wróżka ostrzega ją, że pieprzyk na twarzy przyniesie jej nieszczęście, rodzice nalegają, by go usunęła. Mo odmawia, ale ich obsesja, pogłębiona przez rozbitą dynamikę rodziny i rozpadającą się relację, zaczyna doprowadzać Mo na skraj przepaści. Diagnoza raka piersi zmusza ją do konfrontacji zarówno z własną śmiertelnością, jak i niepokojącą możliwością, że jej los może być przesądzony. Łącząc surową dokumentalną intymność z animacjami poklatkowymi i tragikomicznym tonem, „Wyznania pieprzyka” zgłębiają tradycję, chorobę i pokoleniowe rany, które odbijają się echem w rodzinach. To historia rodziny walczącej o odbudowanie więzi, zrozumienie przeszłości i odnalezienie miłości w długim cieniu traumy.

Jest upalne warszawskie lato. Bethany (Charli XCX) przyjeżdża do Polski na romantyczny wyjazd z chłopakiem. Kiedy spotyka Nel (Lena Góra), przyjaciółkę sprzed lat, wybucha między nimi niewypowiedziana chemia. Tęsknota za beztroską prowadzi je ulicami otulonego słońcem miasta – jak najdalej od miejsca, w którym będą musiały podjąć decyzje ważące na reszcie ich dorosłego życia. „Erupcja” to intymna i szalona opowieść o spotkaniu, które zmienia wszystko, a jednocześnie filmowy list miłosny do Polski. Reżyser Pete Ohs portretuje Warszawę jako miasto twórczej energii i wolności. W roli Bethany występuje światowa gwiazda Charli XCX, która wnosi do filmu swoją charakterystyczną wrażliwość i ekranową charyzmę. Partneruje jej Lena Góra – jedna z najważniejszych aktorek młodego pokolenia, współtwórczyni projektu i emocjonalne serce „Erupcji”.

Po latach spędzonych w Szkocji Iona wraca do rodzinnego domu na Fidżi, szukając odpowiedzi na pytania dotyczące jej poczucia wyobcowania w Europie. Film to spekulatywna autobiografia, hybryda filmu dokumentalnego i fikcji. Reżyserka spędziła młodość na Fiji i teraz jej alter ego – w tej roli Tilda Swinton – łączy ze sobą wszystkie wątki i poziomy filmowej opowieści o powrocie do domu, stracie i życiowych lekcjach, często kręconej w miejscach, które zapamiętała i bardzo się zmieniły.

Po śmierci przyjaciółki Anna przez dziesięć lat obsesyjnie odtwarza jej dom w skali 1:3 dla marionetki noszącej to samo imię. Gdy się poznały, Yo miała 73 lata, a Anna zaledwie 24 – mimo różnicy wieku połączyła je głęboka więź, która z czasem stała się fundamentem ich relacji. Tworząc miniaturową przestrzeń, Anna buduje świat, w którym historie mogą trwać, a ich bliskość nadal się rozwija. Film splata intymną rzeczywistość ostatniego roku życia Yo z twórczą reinterpretacją jej dramatycznych doświadczeń. Yo żyła na własnych zasadach, podważając społeczne oczekiwania wobec seksualności, macierzyństwa, starzenia się i śmierci. Zacierając granice pamięci, czasu i wyobraźni, film ukazuje siłę artystycznej kreacji jako sposobu przeżywania i dzielenia się żałobą oraz miłością.

„Ślady” to poruszające świadectwo solidarności kobiet. Film śledzi historię Iryny Dowhan, która dokumentuje doświadczenia kobiet dotkniętych przemocą wojenną, tworząc przestrzeń dla nadziei i uzdrowienia. Gromadząc świadectwa ocalałych, Iryna i bohaterki filmu budują krąg odwagi i troski, przekształcając ból w siłę prawdy, sprawiedliwości i wzajemnego wsparcia. Reżyserki unikają bezpośrednich obrazów przemocy, koncentrując się na subtelnych „śladach”, które kryją historie sześciu kobiet – niektóre z tych śladów widoczne są od razu, inne głęboko ukryte. Film jest studium przetrwania, odwagi i solidarności po koszmarach wojny.

Entuzjastycznie przyjęty na festiwalu w Cannes debiut reżyserski aktora Harrisa Dickinsona („Babygirl”, „W trójkącie”, wkrótce w roli Johna Lennona w superprodukcji Sama Mendesa o The Beatles) opuścił Lazurowe Wybrzeże z nagrodą dla najlepszego aktora oraz wyróżnieniem FIPRESCI w sekcji Un Certain Regard. Tytułowy „Łobuz”, brawurowo zagrany przez Franka Dillane’a, to młody Londyńczyk toczący codzienną walkę o przetrwanie. Dni spędza na ulicy lub w mieszkaniach znajomych, nieustannie poszukując choćby prowizorycznego schronienia – miejsca, gdzie mógłby zostawić swoje rzeczy i na chwilę poczuć się bezpiecznie. Kiedy nieznajomy mężczyzna wyciąga do niego pomocną dłoń, Mike postanawia skorzystać z nadarzającej się okazji. Bohater Dickinsona potrafi być subtelny i niewinny, pełen uroku kojarzącego się z chłopięcą niedojrzałością, by w jednej chwili przemienić się w drapieżnika i manipulatora. W drobnej, szczupłej postaci Mike’a aktor zawarł dziecięcą złość, młodzieńczą beztroskę i ogromny głód bliskości, ale też agresję wybuchającą w najmniej spodziewanych momentach. „Łobuz” jest hołdem dla kina Mike’a Leigh, a zarazem dla klasycznych brytyjskich filmów spod znaku „młodych gniewnych” – kina, w którym czułość i humor idą w parze z uważną obserwacją i przenikliwą krytyką relacji społecznych.

Kasowy szlagier filmowy, brawurowo łączący dynamiczną akcję, romans, przebojową muzykę oraz imponujące zdjęcia powietrznych akrobacji. Miarą sukcesu filmu były nie tylko pełne kina, ale i rekordowa liczba chętnych do służby w marynarce. Szkoła lotnictwa marynarki to wylęgarnia młodych orłów. Jeden z nich to „Maverick" Michaell (Tom Cruise), szalony i ambitny pilot, gotowy na wszystko, by być najlepszym. Pomaga mu w tym piękna instruktorka (Kelly McGillis), a lekcje z nią wkrótce przenoszą się poza klasę.

Jedna na dziesięć osób słyszy głosy. Film przedstawia pięć osób żyjących z tym doświadczeniem – jedna słyszy jeden głos, inna aż dziewiętnaście. Niektóre głosy chronią, inne pragną skrzywdzić. Psychiatra poza kadrem prowadzi z nimi rozmowy o głosach. Kim są ci ludzie i czego naprawdę chcą ich głosy? Jesteśmy świadkami, jak rewolucyjne podejście terapeutyczne pozwala pacjentom zyskać akceptację tego, co dzieje się wewnątrz nich. Nie oznacza to, że głosy łatwo się ujawniają – podczas kilku sesji wychodzi na jaw trauma bezpośrednio związana z ich pojawieniem się. Przede wszystkim film kreśli fascynujący portret grupowy – zarówno bohaterów, jak i ich głosów – ukazujący niezwykły świat ludzkiego umysłu.

W sercu uniwersyteckiego ogrodu botanicznego rośnie okazały miłorząb japoński (gingko biloba), który na przestrzeni wieku staje się niemym świadkiem i uczestnikiem historii trojga nieznajomych. Zdeterminowana dziewczyna walczy o miejsce na wydziale botaniki, szukając w cieniu drzewa schronienia przed uprzedzeniami zdominowanego przez mężczyzn świata nauki. Samotny student, który nigdy nie zwracał uwagi na rośliny, w jego milczącej obecności odnajduje punkt oparcia po życiowym zawirowaniu. Neurolog z Hong-Kongu (w tej roli znany z filmów Wonga Kar-Waia Tony Leung) pod wpływem kontaktu z drzewem zaczyna kwestionować swoje naukowe przekonania, odkrywając głęboką więź między tym, co widzialne, a tym, co nieuchwytne.

Ewa Benesz postanawia opuścić Włochy i powrócić do Lublina, miasta, z którego uciekła w latach 80. podczas stanu wojennego w Polsce. Postępujący wiek zmusza ją do zaprzestania prowadzenia warsztatów, w których uczestniczą ludzie z całego świata. Musi pożegnać się ze swoimi uczniami. Praktyka teatralna i badania Ewy czerpią z tradycji i metodologii, które można przekazać wyłącznie osobiście, więc istnieje duże ryzyko, że jej wiedza zostanie utracona na zawsze. Po powrocie do Polski zmaga się z cichym ciężarem życia spędzonego z dala od domu.

W programie: - Air Horse One Szwajcaria, Belgia 2025 21 min Reżyseria: Lasse Linder - Hassan Francja, Palestyna, Katar, Jordania 2025 30 min Reżyseria: Mohammed Alshareef - Mentor Polska 2026 14 min Reżyseria: Krzysztof Tomaszewski - Bujając w obłokach (Heads in the Clouds) Polska 2026 13 min Reżyseria: Mieszko Chomka.

Filmowy portret Jane Elliott – amerykańskiej nauczycielki i edukatorki antyrasistowskiej, która stała się narodowym głosem w walce z uprzedzeniami. Dokument śledzi jej osobistą i zawodową drogę – od przełomowego eksperymentu z 1968 roku w klasie w Iowa, gdzie podzieliła uczniów na „lepszych” i „gorszych” według koloru oczu, po wieloletnie zaangażowanie w debaty o nierówności, tożsamości i władzy. Mimo 90 lat, Elliott pozostaje przykładem niezłomnego i szczerego głosu w czasach intensywnych napięć społecznych, pokazując, jak uczciwie mierzyć się z historią, by nie powtarzać jej błędów. Film przekonuje, że edukacja o uprzedzeniach to nie tylko przeszłość, lecz konieczność także obecnie i w przyszłości.

Po tym, jak ruch #MeToo przełamał kulturowe milczenie wokół przemocy ze względu na płeć, osoby doznające przemocy szybko zaczęły mierzyć się z nową formą zastraszania – pozwami o zniesławienie, wykorzystywanymi przez domniemanych sprawców wobec kobiet, które zdecydowały się podzielić swoją historią. Prawniczka Jennifer Robinson pokazuje, jak system prawny bywa używany do podważania wiarygodności, wtórnej wiktymizacji i finansowego wyniszczania. Dzięki wyjątkowemu dostępowi do bohaterek i dziennikarzy stojących w centrum głośnych sporów sądowych na całym świecie, poznajemy m.in. historię Brittany Higgins – byłej pracowniczki australijskiego parlamentu, aktywistki działającej na rzecz przeciwdziałania przemocy; Cataliny Ruiz-Navarro – latynoamerykańskiej dziennikarki i współzałożycielki feministycznego magazynu „Volcánicas”; oraz Amber Heard – hollywoodzkiej aktorki i rzeczniczki praw kobiet, która znalazła się w centrum jednego z najgłośniejszych procesów o zniesławienie ostatnich lat. „Uciszone”, autorstwa nagrodzonych Międzynarodową Nagrodą Emmy twórców Seliny Miles i Blayke’a Hoffmana, to poruszający i niezwykle aktualny film, który obnaża systemowe mechanizmy podtrzymujące status quo w wymiarze sprawiedliwości.

W międzynarodowych zawodach Masters of Musical Whistling w Hollywood – największym i najbardziej prestiżowym konkursie gwizdania na świecie – uczestnicy z całego globu rywalizują o tytuł najlepszego gwizdacza. Wśród nich są: Lauren – nowojorska aktorka zmagająca się z lękiem; Ayna – ambitna performerka z Hiszpanii; Yuki – próbujący przełamać klątwę drugiego miejsca; Molly – gwiżdżąca gwiazda popu; Davitt – wolontariusz występujący dla pacjentów z chorobą Alzheimera; oraz Jay – nauczyciel marzący o tym, by jego uczniowie byli z niego dumni. Nad całym wydarzeniem czuwa Carole Anne Kaufman – podmiejska fryzjerka, która została producentką konkursu. Zmagając się z problemami finansowymi, ekscentrycznymi wolontariuszami i zakulisowym chaosem, walczy o to, by wynieść gwizdanie na poziom prawdziwej sztuki muzycznej. Film pokazuje, że każda nuta ma znaczenie, a występy gwizdaczy – zarówno solo, z akompaniamentem, jak i z orkiestrą na żywo – potrafią wzruszyć równie mocno, co tradycyjne koncerty. Za pozornie prostym gestem kryje się głęboka pasja, kunszt techniczny i wyjątkowa wspólnota artystyczna.

W programie: - Dzieci, których już nie ma (Children No More: “Were and Are Gone") USA 2025 36 min Reżyseria: Hilla Medalia - Sama nie wiem (I'm Not Sure) Szwajcaria 2025 10 min Reżyseria: Luisa Zürcher - Rio nadal jest piękne (Rio Remains Beautiful) Belgia, Szwajcaria, Brazylia 2025 24 min Reżyseria: Felipe Casanova - Wycieczka z przewodniczką (Guided Tour) Francja, Portoryko 2026 15 min Reżyseria: Alba Jaramillo - Mamo, czy żyrafy płaczą? (Amma, Do Giraffes Cry?) Czechy 2025 26 min Reżyseria: Kartikeya Saxena.

Pięć szefowych kuchni – Caterina, Martina, Valeria, Antonia i Cristina – pochodzi z różnych regionów Włoch i tradycji kulinarnych. Każda z nich opowiada swoją „porę roku”. Ich gotowanie wykracza poza technikę i kreatywność – staje się przestrzenią pamięci, tożsamości i sposobu bycia. Prawdziwa „piąta pora roku” to czas, który każda z nich poświęca pielęgnowaniu własnej historii, zarówno w kuchni, jak i w życiu. Wszystkie łączy talent i umiejętność przekształcania ograniczeń w możliwości – tam, gdzie przestrzeń wydaje się zamknięta, otwierają perspektywę, a tam, gdzie tradycja wydaje się niezmienna, znajdują szczelinę, by zasiać nowe ziarno. W tej zdolności do mediacji, stawiania oporu i tworzenia kryje się sens „piątej pory roku” – czasu, który może i nie istnieje w kalendarzach, ale staje się realny dzięki temu, że ktoś stworzył go w swoim życiu.

Rozgrywająca się na przestrzeni trzech dekad burzliwa relacja między kompozytorem a dwoma przyjaciółmi od dzieciństwa: pisarzem, autorem tekstów piosenek i dramaturgiem.

Przejmująca, osobista podróż do własnych korzeni, film, który choć rozgrywa się w kręgu jednej rodziny, zrywa ze zbiorowym wstydem i wyparciem. Carla Simón tym razem zabiera nas do hiszpańskiej Galicji, by odtworzyć pewne lato z własnej młodości. 17-letnia Marina przyjeżdża do miasteczka Vigo po dokument, niezbędny, by dostała studenckie stypendium. Pozornie błahy, biurokratyczny wymóg wydobywa na jaw rodzinną tajemnicę, jest świadectwem ukrywanej przez lata prawdy, przerwaniem zmowy milczenia. Simón jest mistrzynią w portretowaniu rodziny: jej ukrytej struktury, wrażliwych miejsc, rytuałów, maskarad. Pojawienie się Mariny, brakującego ogniwa w łańcuchu wspomnień i pokoleń, aktywuje wypartą przeszłość i wewnętrzne konflikty. Kanty dramatu obyczajowego łagodzi poetycki, niesłychanie zmysłowy język Romeríi, w której spotykają się różne plany czasowe, przeszłość – dosłownie – ożywa, a w fikcję wplecione zostały materiały z prywatnego archiwum.

Bardzo dobrze nakręcony i zmontowany film przedstawiający jeden z koncertów grupy Talking Heads. Wyobraźnia lidera zespołu, Davida Byrne, oraz obecność znakomitego operatora, Jordana Cronenwetha, zaowocowały jednym z najlepszych filmów muzycznych w historii rocka.

Film zabiera nas za zamknięte drzwi laboratoriów, w których naukowcy eksperymentują na zwierzętach. Dla niektórych są oni bohaterami, dla innych – potworami. Wielu jednak nawiązuje prawdziwą więź ze zwierzętami i zmaga się z etycznym ciężarem tzw. „kompleksu opieki i zabijania”. Film zadaje pytanie, czy krzywdzenie zwierząt w imię nauki można usprawiedliwić i przedstawia dowody, argumenty oraz emocje obu stron debaty. Obserwujemy nagrania z laboratoriów, słuchamy sprzecznych głosów przeciwników i zwolenników eksperymentów, w tym wypowiedzi badaczy, którzy doświadczyli traumy z powodu tego, co widzieli i robili.