Kino we Wrocławiu (strona 4)

Filmowe Poranki: Bob Budowniczy, cz. 1 – Helios Wrocław Kina Helios Wrocław Magnolia Park oraz Helios Wrocław Aleja Bielany zapraszają na kolejną porcję filmowych niespodzianek w nowej odsłonie – Filmowe Poranki: Bob Budowniczy, cz. 1, w niedzielę 10 maja o godzinie 10:30. Zaprezentujemy zestaw bajek: Zagadka piramidy Nocowanie Filipa Nawiedzony ratusz Pływające śmieci Katastrofa Drive Thru Czas trwania pokazów: 55 minut „Bob Budowniczy” to animowany serial dla dzieci, którego akcja toczy się na placu budowy. Główne postacie to Bob Budowniczy oraz jego przyjaciele: koparka, betoniarka, buldożer, walec i dźwig. Bohaterowie – ludzie i maszyny – darzą się wzajemnym szacunkiem, pokazując, że współpraca i pozytywne podejście pozwalają rozwiązać każdy problem. Projekcję Filmowych Poranków poprzedzają konkursy i zabawy w sali kinowej. Każdy uczestnik może wziąć udział w nowej zabawie: Łamigłówki HelioSówki. W jej ramach dzieci będą: rozwiązywać zagadki poznawać ciekawostki brać udział w konkursach Zadania wymagają spostrzegawczości, refleksu, sprawności oraz dobrych chęci. Każdy młody uczestnik otrzymuje kartę Łamigłówki HelioSówki, na której zbiera pieczątki za rozwiązane zagadki i udział w konkursach. Za 8 zdobytych pieczątek czeka wyjątkowa odznaka HelioSówki, potwierdzająca zdobyte umiejętności. Dostępne odznaki: brązowa srebrna złota Cykl Filmowych Poranków w Kinie Helios odbywa się co drugą niedzielę miesiąca we wszystkich kinach sieci Helios, zawsze o godzinie 10:30. Wydarzenie przeznaczone jest dla dzieci od 3 lat w towarzystwie opiekunów. Scenariusz wydarzenia: zabawy i konkursy z animatorem (10–15 min) projekcja zestawu bajek lub filmu (50–60 min) Specyfika seansu: obniżona głośność dźwięku w stosunku do standardowej Kolejne Filmowe Poranki Zapraszamy również na kolejne spotkanie w dniu 24 maja o godzinie 10:30. Tym razem zaprezentowany zostanie zestaw filmów „Świnka Peppa”, cz. 2. Więcej aktualności, konkursów i relacji fotograficznych dostępnych jest na profilu FB Helios Dla Dzieci oraz na stronie Kina Helios – link do strony. Cennik 4 i więcej dni przed seansem – 22,90 zł 3 dni przed seansem – 26,90 zł 2 dni przed seansem – 29,90 zł 1 dzień przed seansem – 31,90 zł w dniu seansu – 33,90 zł Cena biletu obowiązuje dla każdego uczestnika.

Czasem pada, czasem wieje, innym razem mocno grzeje. Jaka będzie dziś pogoda? Będzie padać? Wielka szkoda. W programie: Agatka i wiatr Bella w brzuszku - Parasolka Pamiętnik Florki - Niebo Przedszkolaki – Deszczówka Bobaski i miś – Upał Rodzinka Treflików – Tęcza

Od ponad dwóch dekad w Boże Narodzenie do domu Inger i Arne Sandnesów w norweskim Valldal trafia tajemnicza paczka pełna prezentów dla całej rodziny, podpisana zawsze tą samą wiadomością: „Wesołych Świąt od nas wszystkich z Arendal”. Pomimo licznych prób, śledztw i medialnego zainteresowania, nadawca pozostaje nieznany. W te święta wnuki – dziewięcioletnia Edle i sześcioletni Brage – postanawiają rozwiązać zagadkę raz na zawsze. Razem z ojcem Magnusem, który otrzymał pierwszą paczkę, i matką Silje – dokumentalistką i reżyserką filmu – wyruszają na detektywistyczną wyprawę, by odkryć, kto stoi za tym niezwykłym prezentem. To, co zaczyna się jako zabawna rodzinna przygoda, szybko prowadzi do głębszej, poruszającej historii. Pierwsza paczka pojawiła się w roku, w którym starszy brat Magnusa – Hans Petter zmarł tragicznie. Śledztwo dzieci odkrywa więzi rodzinne, pamięć o stracie i emocje, które kształtują ich życie. Film łączy elementy cinema vérité z opowieścią o dziecięcej ciekawości i magii świąt. To pełna humoru, wzruszeń i niespodziewanych odkryć opowieść o tradycji, pamięci i największej tajemnicy ze wszystkich – życiu i jego niespodziewanych zakrętach.

Reżyserka Elvira Lind kieruje kamerę na własną rodzinę, jednocześnie dokumentując proces twórczy swojego męża, Oscara Isaaca. Film śledzi przygotowania Isaaca do jednej z najtrudniejszych ról teatralnych – Hamleta w Public Theater w Nowym Jorku – w przełomowym okresie jego życia. W tle rozgrywają się narodziny ich pierwszego dziecka oraz nagła śmierć matki Oscara, co nadaje opowieści głębię emocjonalną i ukazuje subtelne balansowanie między obowiązkami rodzinnymi, artystycznym zaangażowaniem a osobistą żałobą. Film bada granicę między życiem a sztuką i pokazuje, jak rola aktorska wchodzi w dialog z prywatnym doświadczeniem i codziennością. Kamera nie tylko dokumentuje przygotowania do „Hamleta”, lecz także pokazuje, jak teatr może stać się narzędziem przeżywania żałoby, miłości i transformacji. Film dowodzi, że twórczość i życie rodzinne nie są odrębnymi sferami, lecz przenikają się, tworząc pełen intymności, emocji i pasji związek. Dzięki połączeniu nagrań z prób, ujęć życia rodzinnego i subtelnych obserwacji codzienności, film staje się medytacją nad przemijaniem, pamięcią i rolą sztuki w definiowaniu tożsamości – zarówno artysty, jak i jednostki.

Exhibition On Screen: Turner & Constable. Przełomowa wystawa z Tate Britain

Yorgos – nieśmiały nastolatek z wadą wzroku – po rozwodzie rodziców z trudem nawiązuje kontakty. Więź ze świerszczem o imieniu Isabella staje się katalizatorem przemiany i samopoznania. Nawet najmniejsze stworzenia mogą pomóc odnaleźć swoje miejsce na Ziemi. Czy trudna operacja oka doda mu pewności siebie? Czy znajdzie odwagę, by skonfrontować się z rodzicami? George odkrywa, że nie musi już być sam. Jego pasja do owadów otwiera drzwi do lekcji o zaufaniu, przyjaźni i dorastaniu. Film łączy realizm z metaforycznym tonem baśni, budując obrazy jednocześnie realistyczne i poetyckie.

Piękno i spokój pradawnych lasów Francji w zachwycającym wizualnie filmie autora głośnego „Ducha śniegów" – Vincenta Muniera. Reżyser wraz z ojcem Michelem i synem Simonem wspólnie odkrywają życie w dzikich borach: jelenie, sowy, rysie, głuszce i inne leśne zwierzęta. Kamera nie tylko rejestruje obrazy, ale przede wszystkim „słucha” lasu jak żywego organizmu, w którym ruch i dźwięk jest częścią skomplikowanej sieci życia. To jednak opowieść nie tylko o czerpaniu przyjemności z kontaktu z naturą, ale też o rodzinie i tym, jak możemy tworzyć silne więzi z najbliższymi. Wieczorami bohaterowie dzielą się historiami i legendami, przenosząc nas do innej rzeczywistości. „Pieśni lasu" są dla wszystkich osób, które niezależnie od wieku, chcą zatrzymać się na chwilę i wsłuchać w to, co pierwotne i dające radość. W ścieżce dźwiękowej filmu pojawi się muzyka Warrena Ellisa, Dom La Neny i Rosemary Standley.

Trzej amerykańscy lekarze – Palestyńczyk, Żyd i zaratusztrianin – wjeżdżają do Gazy, by ratować życie, lecz szybko znajdują się na granicy medycyny i polityki. W obliczu nasilających się ataków i zrujnowanej infrastruktury medycznej podejmują dramatyczne decyzje dotyczące segregacji rannych, opiekują się cierpiącymi dziećmi i pracują w warunkach nieustannego zagrożenia. Choć różnią się pochodzeniem, doświadczeniem i temperamentem, łączy ich silne poczucie zawodowego i moralnego obowiązku. Ratują pacjentów, a zarazem – jako obywatele Stanów Zjednoczonych – domagają się reakcji własnego rządu, mierząc się z politycznym wymiarem konfliktu. Od szpitalnych sal w Gazie po korytarze amerykańskiej władzy film ukazuje walkę o ludzkie życie i prawdę. To poruszający film o odwadze, etyce i odpowiedzialności w czasie wojny.

„La traviata” to jedna z najpopularniejszych oper świata, a toast „Libiamo” („Więc pijmy”) z jej pierwszego aktu potrafi zanucić każdy. Ten bezsprzeczny wyciskacz łez widzowie polskich kin zobaczą wprost ze słynnej Arena di Verona. W nowej inscenizacji „Zbłąkanej” – bo tak należy tłumaczyć ten tytuł – przygotowanej w 2021 roku, wystąpiły międzynarodowe gwiazdy opery: wspaniała bułgarska sopranistka Sonya Yoncheva oraz przebojowy włoski tenor Vittorio Grigolo, który w wieku 13 lat debiutował u boku Luciana Pavarottiego. Fabuła dzieła Verdiego oparta jest na słynnym romansie „Dama kameliowa” Alexandre’a Dumas syna. To poruszająca historia umierającej Violetty, francuskiej kurtyzany, która z miłości do ukochanego Alfreda, młodzieńca z wyższych sfer, gotowa jest poświęcić ostatnie chwile swojego szczęścia. Dziś trudno w to uwierzyć, ale prapremiera tej opery w 1853 roku zakończyła się totalną klapą. Publiczności nie spodobało się, że główną bohaterką kompozytor uczynił współczesną im postać, w dodatku kobietę upadłą, która w świecie mieszczańskiej obłudy okazała się jedyną uczciwą i szlachetną osobą. Akcję werońskiego przedstawienia przeniesiono 30 lat do przodu, do Belle Époque, a dokładnie w okres paryskiej Wystawy Światowej z 1889 roku. Tradycyjne dekoracje i kostiumy połączono z nowoczesną technologią. Na gigantycznych ekranach o powierzchni ponad 400 metrów kwadratowych wyświetlono malarskie arcydzieła ze słynnej Galerii Uffizi we Florencji.

Jesienią 2025 roku w słynnej Arena di Verona zebrały się największe gwiazdy opery i popu, w tym Andrea Bocelli, Jonathan Tetelman, Angela Gheorghiu i Il Volo, by dać niebywały koncert, który... przywrócił do życia Luciana Pavarottiego, króla tenorów i wielkiego śpiewaka zwykłych ludzi. Jego dwaj żyjący koledzy, Plácido Domingo i José Carreras, zaśpiewali z nim na żywo. Niemożliwe stało się faktem – Trzej Tenorzy powrócili na estradę! Najnowszemu koncertowi ku czci jedzącego za trzech śpiewaka o niebiańskim głosie, który wciąż przywołuje na myśl skąpane w słońcu i spaghetti Włochy, nadano znaczący tytuł: „Luciano Pavarotti. Człowiek, który poruszył świat”. To prawda. Choć święcił nieprawdopodobne tryumfy na najważniejszych scenach, począwszy od mediolańskiej La Scali, a skończywszy na nowojorskiej The Metropolitan Opera, Luciano Pavarotti chciał przybliżyć muzykę klasyczną ludziom na całym świecie. To dzięki swym popularyzatorskim koncertom sprawił, że wielu z nas pokochało operę. Na jego występ w Hyde Parku, mimo ulewy, przyszło ponad 100.000 osób, a jego transmitowane przez telewizję występy z Domingiem i Carrerasem (Trzej Tenorzy) sprawiały, że w miastach i miasteczkach zamierał ruch na ulicach. Koncert z legendarnego werońskiego amfiteatru to wiązanka najsłynniejszych arii operowych i niezaprzeczalnych evergreenów w wykonaniu nie tylko klasycznych śpiewaków, ale też artystów, którzy z powodzeniem łączą muzykę poważną z popową. Oprócz wcześniej wymienionych gwiazd wystąpili również: wiolonczelista Hauser, piosenkarz Umberto Tozzi, a także Vittorio Grigolo, międzynarodowej klasy tenor, który w wieku 13 lat zaśpiewał w Operze Rzymskiej partię Pastuszka w „Tosce” Pucciniego, a rolę Cavaradossiego w tym spektaklu kreował wtedy sam Luciano Pavarotti.

Szaleni naukowcy i podróżnicy to ulubieni bohaterowie filmów Wernera Herzoga. Tym razem reżyser skupia się na poszukiwaniu olbrzymich słoni-duchów, których daleki krewniak został wystawiony w Muzeum Historii Naturalnej w Waszyngtonie. Dr Steve Boyes tropi ukrywające się przed człowiekiem stado w Angoli, na niezamieszkałych terenach wielkości Anglii, które tubylcy nazywają końcem świata. Herzog dokumentuje obsesje, marzenia i pracę wyobraźni swojego bohatera, zadając pytanie, czy nie lepiej, aby te słonie pozostały poza ludzkim zasięgiem i funkcjonowały jako tytułowe duchy? Czy przywódca plemienia, dający zgodę na poszukiwania, ma rację, mówiąc, że los słoni jest bezpośrednio związany z losem ludzi?

Rok 2014. Elon Musk ujawnia przed publicznością swoje plany dotyczące samochodu autonomicznego. Konsumenci nie wiedzą, że funkcja „autopilota” Tesli jest daleka od gotowości, a nowi właściciele są wykorzystywani do jej testowania i udoskonalania. Śmiertelny wypadek na Florydzie zapoczątkował długotrwały proces sądowy, mający na celu pociągnięcie Tesli do odpowiedzialności. I nie był to jedyny incydent.

Dowcipna, nieustraszona i szczera dziennikarka i felietonistka E. Jean Carroll całe życie namawiała kobiety, aby mówiły swoją prawdę. W 2019 roku oskarżyła Donalda Trumpa o napaść seksualną i zniesławienie, odnosząc dwukrotnie zwycięstwo. Zaczynała jako amerykańska miss cheerleaderek. Była pierwszą kobietą na stanowisku redaktorki w „Esquire”, „Playboyu” czy „Outside” i felietonistką „Elle”. Pomagała zdefiniować rolę kobiet w mediach swoim ciętym dowcipem i nieustraszonym głosem. W ostatnich latach na nowo rozpaliła debatę publiczną, dwukrotnie pokonując Donalda Trumpa w sądzie i zapoczątkowując dyskusję o prawdzie i odpowiedzialności. Film jest portretem niezłomnej kobiety, która udowodniła, że nigdy nie jest za późno, by odzyskać głos, napisać swoją historię na nowo i zmienić świat.

Przez dekadę Asgeir Halgestad obserwował życie niedźwiedzicy polarnej Frost, matki walczącej o swoje młode w szybko zmieniającej się Arktyce. Film ukazuje przetrwanie, miłość, konflikty i straty w norweskiej prowincji Svalbard – najszybciej ocieplającym się miejscu na Ziemi. Przedstawia skutki zmian klimatu, więź międzygatunkową zadając pytanie, czy empatia może zbliżyć ludzi i zwierzęta, zanim będzie za późno.

Poetycka opowieść o pamięci, przemijaniu i utracie tego, co wydaje się niezniszczalne. Gdy lodowce Islandii topnieją, a ukochani dziadkowie odchodzą, islandzki pisarz Andri Snær Magnason przekształca swoje bogate archiwum – rodzinne zdjęcia, nagrania, mity i pieśni – w rodzaj kapsuły czasu, mającej zachować to, co ucieka: wspomnienia, rodzinę, czas i wodę. W obliczu nieuchronnych zmian klimatu film łączy osobistą stratę z uniwersalnym pytaniem o przemijanie i sposoby zachowywania wspomnień. To poetyckie spojrzenie na relację między pamięcią międzypokoleniową a historią zaklętą w lodzie.

Holenderski artysta Jeroen Kooijmans opowiada historię miłości i mroku. Przez 30 lat prowadził dziennik wideo dokumentujący swoją miłość, sztukę i zmagania ze stanami psychotycznymi. Osobisty a zarazem uniwersalny film przesiąknięty jest poetyckim językiem wizualnym. Jeroen stara się pokonać własne demony poprzez twórczość, a jednocześnie składa hołd swojej żonie – Elspeth Diederix. Uświadomił sobie, że nie można prawdziwie kochać, jeśli nie kocha się siebie. Choć oboje są znanymi niderlandzkimi artystami w , rzadko współpracują. Kiedy Jeroen zaproponował jej projekt, odpowiedziała: „To naprawdę bardzo miłe i interesujące, ale myślę, że to twój portret”. Efektem jest filmowy pamiętnik, pełen niezwykłych wideo-artów, będący listem miłosnym Kooijmansa do Diederix.

Ministerstwo Niezapominania pod kierownictwem Tildy Swinton prowadzi pierwszą sprawę: Marianne Faithfull. Artystka była nie tylko muzą Rolling Stonesów – była twarzą i głosem pokolenia '68. Oczerniana przez media, niedoceniana przez branżę muzyczną, przeżyła atak serca i uzależnienie od narkotyków. Mimo trudności wydała 35 płyt, ciągle wymyślając siebie na nowo. Podobnie jak biografia bohaterki, tak i forma tego filmu jest wyjątkowa. Film stwarza własną przestrzeń – gdzieś pomiędzy pamięcią i wyobraźnią, faktami i mitami, ukazując wiele twarzy oraz talentów Marianne Faithfull.

Podczas wojny w Ukrainie obiecująca bokserka zostaje ratowniczką medyczną, a młoda kobieta zajmuje się usługami kurierskimi, przemycając towary przez linię frontu. Jak w greckiej tragedii, dwaj bracia stają po przeciwnych stronach konfliktu, podczas gdy najmłodszy brat żyje bezpiecznie w rodzinie zastępczej w Stanach Zjednoczonych. Poprzez listy, rozmowy wideo i ciche spotkania film bada przynależność, lojalność narodową i linie podziału, które potrafią przeważyć nawet nad więzami krwi. „Mariinka” ma niemal biblijny wydźwięk, ukazując powolne znikanie miasta oraz wytrwałość tych, którzy kiedyś nazywali je domem.

James Cox Chambers Jr., znany jako Fergie, należy do grona najbogatszych ludzi na świecie. Gdy wycofuje się z rodzinnej korporacji, zabiera ze sobą około 250 milionów dolarów i postanawia wykorzystać majątek w nieoczekiwany sposób. Finansuje inicjatywy społeczne – od założenia komuny, przez wsparcie protestów przeciwko ludobójstwu w Palestynie, po sponsorowanie tunezyjskiej drużyny piłkarskiej. Film opowiada, kim jest Fergie i jak ogromne pieniądze kształtują jego wybory. To wnikliwe studium władzy, jaką daje kapitał – zdolności do tworzenia i niszczenia – oraz refleksja nad tym, jak dostęp do astronomicznego bogactwa wpływa na człowieka i jego otoczenie. Czy w epoce skrajnej koncentracji majątku marzenie o budowaniu innego świata jest możliwe, nawet jeśli wciąż funkcjonuje się w ramach obecnego systemu?

FC Barcelona jest już niemal pewna mistrzostwa Hiszpanii, ale drugi w tabeli Real Madryt do samego końca zamierza utrudniać jej zadanie. Doskonałą okazją dla Królewskich na zbliżenie się do odwiecznego rywala będzie słynne El Clásico, w którym oba zespoły zmierzą się na Spotify Camp Nou. Kibice zobaczą w akcji wielkie gwiazdy światowego futbolu, takie jak Robert Lewandowski, Kylian Mbappé, Lamine Yamal, Vinicius Júnior, Raphinha czy Jude Bellingham.

Wyprodukowany przez Natalie Portman wraz z Félixem de Givry i Sophie Mas, film opowiada historię 10‑letniego chłopca z przyszłości, który przypadkowo przenosi się do roku 2075, gdzie poznaje Iris – dziewczynkę dorastającą w technologicznym świecie. Między dziećmi rodzi się niezwykła przyjaźń, pełna ciekawości, delikatnego humoru i wzajemnego zachwytu nad odmiennością swoich światów. W ich wspólnej misji splatają się wielkie emocje, przygoda i opowieść o nadziei na przyszłość, która pomimo wyzwań może być lepsza, niż nam się wydaje. Nominowany do Oscara®, wizjonerski film animowany Ugo Bienvenu – ARCO – to poetycka, pełna nadziei przygodowa opowieść science‑fantasy dla widzów w każdym wieku. Zaprezentowany premierowo podczas Festiwalu Filmowego w Cannes 2025 (pokazy specjalne) i uhonorowany Kryształem dla Najlepszego Pełnometrażowego Filmu Animowanego na Międzynarodowym Festiwalu Animacji w Annecy, ARCO szybko wyrósł na jeden z najgłośniejszych debiutów animowanych dekady. Zdobycie Europejskiej Nagrody Filmowej i ponad 40 nominacji, w tym do Złotych Globów i BAFTA, to dowód uznania na całym świecie dla wrażliwości, uniwersalnego przesłania i autorskiego stylu tej wyjątkowej animacji.

Przejmujący obraz współczesnej Ameryki, przypominającej dystopię rodem z „451 stopni Fahrenheita”. Historia bibliotekarek ,zwykłych obywatelek małych miasteczek w Stanach Zjednoczonych, które niespodziewanie stają się nieoczywistymi bohaterkami naszych czasów – jednymi z najważniejszych obrończyń demokracji. W obliczu narastającej polaryzacji politycznej i bezprecedensowej fali zakazywania książek w Stanach Zjednoczonych, zapoczątkowanej w Teksasie i na Florydzie, a następnie obejmującej kolejne stany, to właśnie bibliotekarki są w centrum politycznego konfliktu. Atakowane, zastraszane i poddawane presji, ryzykują pracę i bezpieczeństwo, by bronić prawa do wolności słowa, dostępu do wiedzy i pluralizmu myśli. Stając się strażniczkami wolności, łączą siły ponad podziałami i stają razem w obronie fundamentalnych wartości demokracji. Film stawia pytania o granice wolności oraz znaczenie obywatelskiej odwagi i odpowiedzialności jednostki wobec społeczności. Pokazuje rolę instytucji publicznych w dobie głębokich podziałów oraz cenę, jaką trzeba zapłacić za wolność w świecie narastających ideologicznych napięć i sporów.

Niedźwiedź polarny zmuszony jest poruszać się w świecie turystów, strażników przyrody i myśliwych w małej kanadyjskiej miejscowości. Bywa postrzegany jako utrapienie, a granice tego, kto naprawdę należy do wspólnego krajobrazu, stają się niejasne. Churchill w Manitobie, pieszczotliwie nazywane „Światową Stolicą Niedźwiedzi Polarnych”, staje się tłem dla filmu, który ukazuje napiętą koegzystencję ludzi i niedźwiedzi. Narracja prowadzona jest oczami inuickiego narratora, którego obserwacje trudno sprowadzić do prostych wniosków. Podważając konwencje tradycyjnych filmów przyrodniczych i stawiając konfrontację ponad moralizowanie, obraz skłania do ponownego przemyślenia roli dzikiej przyrody w roli widowiska.

Szwedzki samotny ojciec i feminista udaje się na konserwatywny męski zjazd w Danii. Zastanawia się, dlaczego takie spotkania są potrzebne, próbując zrozumieć gniew uczestniczących w nich mężczyzn . Jego podróż przeradza się w osobisty kryzys, w którym kwestionuje swoją rolę jako mężczyzny, taty oraz relację z własnym ojcem. Rozpoczyna się sześć lat zanurzenia w tzw. „manosferze”, które prowadzi go do fundamentalnej refleksji: co dzieje się z mężczyzną – a właściwie z każdym człowiekiem – gdy kwestionuje się pojęcie męskości? Film przedstawia internetową przestrzeń, w której ultramęskie narracje, mizoginia i poczucie krzywdy rozprzestrzeniają się poprzez media społecznościowe i fora dyskusyjne. Pokazuje, jak działa wspólnota, która zamiast budować dialog, pogłębia frustrację oraz agresję wobec kobiet i zmieniających się ról płciowych.