Nie będę wyrzucał starych notesów (Historie, które wypadły z 7 PUDEŁEK)

Czy ktoś zachował twoje rysunki z dzieciństwa? Interaktywna instalacja i performance, w którym przedmioty mówią, kawiarnia Macondo przenosi się do Madrytu, a Madryt zostaje spakowany do kartonowego pudła. Siedem stołów, siedem starych notesów i siedem działań, a także rozmowy, pieśni i taśmy z lat 90.

Performerzy poruszają się między uczestnikami, inicjując spotkania i odsłaniając historię 7 pudeł, do których jeden z nich spakował całą swoją przeszłość. Wydarzenie poprzedzające spektakl 7 PUDEŁEK Tomasza Borczyka i Carlosa Tuñóna w Centrum Sztuk Performatywnych Instytutu Grotowskiego (premiera 11 czerwca na otwarcie festiwalu Teatr na Faktach). 

O projekcie 7 PUDEŁEK:

Tomasz Borczyk: „W 7 PUDEŁKACH przechowuję wszystkie rzeczy, które zostawiłem w domu moich rodziców, gdy w 2013 roku przeprowadziłem się z Polski do Hiszpanii. Pomysł polega na tym, aby zagrać tylko siedem przedstawień. Podczas każdego z nich będę musiał pozbyć się jednej z tych skrzyń.” 7 PUDEŁEK bada naszą relację z przedmiotami, przeprowadzkami, wspomnieniami oraz zdolnością, lub trudnością, odpuszczania.

O twórcach:

Tomasz Borczyk jest aktorem i reżyserem teatralnym, do niedawna mieszkającym i pracującym w Madrycie. Ukończył Królewską Szkołę Sztuk Dramatycznych (RESAD) w Madrycie. W latach 2016–2018 był członkiem międzynarodowego zespołu Bred in the Bone Theatre Laboratory, z którym pracował w Anglii, Francji i Walii. W 2018 roku założył kolektyw teatralny Noche de Camaleones.

W swoich spektaklach poszukuje nowych form wejścia w relację z widzami, podważenia oczekiwań względem tego, czym jest doświadczenie teatralne, oraz zacierania granicy między fikcją a rzeczywistością. Pod koniec 2025 roku projekt „Hermes”, został wybrany w naborze na spektakle Komuny Warszawa. 7 pudełek będzie jego debiutem na polskiej scenie.

Carlos Tuñón jest dyrektorem artystycznym kolektywu [los números imaginarios], który od 2013 roku zaskakuje publiczność nietypowymi formatami swoich dzieł, zrealizowanymi według formuły „klasyczny tekst, współczesna strategia”. Może to być immersyjna wersja „Don Juana” w formie całonocnego spaceru po średniowiecznym miasteczku Alcalá de Henares, „Hamlet”, w którym publiczność dzieli się na Klaudiuszy, Horacjów, Ofelie i Gertrudy, by wspólnie z aktorem grać bez skrótów całą tragedię Szekspira albo „Król Lear”, zrealizowany z udziałem osób z chorobą Alzheimera.

Teatr Carlosa Tuñóna kładzie nacisk na doświadczenie osoby zasiadającej na widowni (zarówno indywidualne, jak i wspólnotowe) oraz na dezaktywowanie kojarzonych z teatrem automatyzmów i oczekiwań. Jego projekty często eksperymentują z koncepcją czasu. Kolektyw [los números imaginarios] podpisał umowę z salą teatralną El Umbral de Primavera na wystawienie „Czekając na Godota” w 2060 roku.